Waarom we de Ik zal er zijn-dag organiseren

Wanneer je leeft met een onvervulde kinderwens dan kun je je eenzaam en ongezien voelen. Juist in de kerk kan dit je overvallen. Soms lijken kerken vooral te draaien om gezinnen. Laatst zag ik zelfs dat een kerk zich op haar website profileerde als gezinskerk. Pijnlijk als je als stel (nog) geen kinderen hebt gekregen. Pijnlijk wanneer je single bent. Mag je er dan niet bij horen?

Ook wanneer je te maken hebt met een secundaire kinderwens kun je je eenzaam voelen. Het kan voelen alsof die pijn er niet mag zijn, want je hebt toch al een kind?  

Heb je te maken (gehad) met een of meerdere miskramen, dan wordt daar vaak weinig gesproken. We wachten meestal tot we weten dat het goed zit voordat we delen. Maar hoe kun je er dan voor elkaar zijn wanneer het mis gaat?  

Wanneer je na lang wachten één of meerdere kinderen hebt gekregen, kun je het jarenlange verdriet en de vele verlieservaringen nog steeds met je meedragen. Je bent ouder van een kind geworden, maar het heeft je veel gekost. Dit kan alsnog invloed hebben op hoe het met je gaat, individueel, als stel en op je ouderschap. Ook hier lijkt soms een taboe op te rusten: je hebt toch gekregen wat je wilt?  

Wanneer je mensen met een onvervulde kinderwens in je omgeving, familie, vriendenkring of kerk hebt -en er zelf niet mee te maken hebt- dan kan het lastig zijn dit bespreekbaar te maken. Want wat zeg je? Je wilt niemand kwetsen. Het is zo’n persoonlijk thema. Kun je dat wel aankaarten? Hoe doe je dat dan? De één wil er wel over praten, de ander niet. Kun je het eigenlijk ooit helemaal goed doen?

We kiezen er bewust voor om al deze doelgroepen met elkaar te verbinden. We weten dat dit spannend en uitdagend kan zijn. Het is super eng om jouw verhaal te delen met mensen die het zelf niet hebben doorleefd. Het is ook een grote stap om iemand te vragen naar het leven met een onvervulde kinderwens wanneer je dit verdriet zelf niet kent. Het is moeilijk om met lege handen je open te stellen voor het verhaal van de ander wiens wens wél werd vervuld.  

We weten het. We hebben het zelf ervaren. En toch kiezen we ervoor deze dag te organiseren. Omdat we geloven en de kracht hebben ervaren van er voor elkaar kunnen zijn.  

Eén van onze grootste doelen is verbinding. En verbinding vraagt om kwetsbaarheid. Je kwetsbaar opstellen als je leeft met een onvervulde kinderwens. Durven het gesprek aan te gaan als omstander. Om de ander er voor je te kunnen laten zijn, is openheid nodig. Dat is spannend, eng, ingewikkeld en vraagt moed.  

Kwetsbaarheid betekent onzekerheden trotseren, risico’s nemen en je emotioneel blootgeven. Het wordt ons helaas niet met de paplepel ingegoten; het wordt eerder afgeleerd. Want hoe zullen anderen reageren? Het perfecte plaatje laten zien voelt veiliger. Maar brengt dat echte verbinding?  

De sleutel tot verbondenheid is kwetsbaarheid, zegt Brené Brown. Dat geloven wij ook omdat wij het zelf hebben ervaren. Zodra wij uit onze veilige eigen bubbel stapten en met mensen in onze omgeving deelden over onze kinderwens, kwam er verbinding.  
Met mensen in de omgeving: we konden hen vertellen hoe ze er voor ons konden zijn.  
Met mensen die net als wij leefden met een onvervulde kinderwens: er ontstonden nieuwe vriendschappen en verbindingen. Dit is ook hoe onze podcast is ontstaan en wat zijn we dankbaar voor elkaar. Ieder met ons eigen verhaal en toch mogen we er voor elkaar zijn. 

Kwetsbaarheid is niet eenvoudig, schaamte zit ons vaak in de weg. Want wat zullen anderen denken van mijn verhaal, van mij, van ons? Hoe zullen mensen reageren als ik ernaar vraag, straks zeg ik iets doms. Wanneer je deze schaamte overwint door te delen, merk je vaak dat schaamte niet nodig is en dat je er iets prachtigs voor terug krijgt: verbondenheid. 

Natuurlijk zullen we niet altijd op de goede manier op elkaar reageren en kunnen we elkaar onbedoeld kwetsen. Ook dit mag bespreekbaar gemaakt worden, dit is ook een vorm van kwetsbaarheid. We mogen elkaar opvoeden in hoe we er voor elkaar kunnen zijn. 

Jezus zelf leert ons kwetsbaarheid. In Zijn meest kwetsbare moment, in de hof van Getsemane vroeg Hij om hulp aan Zijn vrienden:  
‘Blijf hier, waak en bid met me’ (Mat. 26: 38).  
Zijn vrienden konden zich niet echt in Zijn situatie inleven. Ze hadden geen idee en toch vroeg Jezus hen om er voor Hem te zijn.  

Waaraan hebben mensen behoefte op de momenten dat ze zich kwetsbaar voelen? Dat er iemand is die ze vasthoudt, bij ze blijft, ze niet alleen laat. Iemand die ervoor ze is. God is een God van verbondenheid, relaties en liefde. Van daaruit mogen wij als christenen leven en er voor elkaar zijn. Hoe mooi is het dat we als we het moeilijk hebben tegen elkaar kunnen zeggen: 
‘Blijf bij me, sta naast me, ik kan het niet alleen, bid voor me.’ 

In Galaten 6:2 staat: ‘Draag elkaars lasten en vervul zo de wet van Christus’. Een kinderwens, vervuld of onvervuld, speelt zich (vaak elke dag) achter gesloten deuren af. Als jij achter de gesloten deur blijft zitten, veilig in je eigen bubbel, dan blokkeer je de weg voor de ander om er voor jou te zijn, om jouw last met jou te dragen. Klinkt misschien veilig, want dan kun je ook niet gekwetst worden. Maar het is ook zo ontzettend eenzaam. Vaak horen we ‘Ja, maar de ander kan het niet begrijpen want die heeft het niet meegemaakt’. En ja mensen die in hetzelfde schuitje zitten, zullen je sneller begrijpen. Het is zeker fijn om gesprekken te hebben met lotgenoten. Maar wanneer je het niet bespreekbaar maakt met de mensen in andere schuitjes, hoe kunnen ze het dan ooit leren begrijpen? Je kunt ook in verschillende bootjes naast elkaar varen en de eventuele golven samen trotseren.
God wil door de isolatie heen breken en jou laten zien dat er mensen om je heen zijn.  

Hoe kun je er als omgeving zijn als je niet de deur van degenen met een onvervulde kinderwens durft te openen en ernaar te vragen? Die deur hoef je niet binnen te knallen, liever niet zelfs. Hij mag eerst op een kiertje, door ernaar te vragen of een kort berichtje te sturen dat je aan iemand denkt. De deur gaat vanzelf verder open zodat er ruimte is voor een gesprek met elkaar. En blijft de deur dicht, dan kan het ook zijn dat jij op dat moment niet de juiste persoon bent voor de ander om te delen.  

Al deze verschillende situaties willen we naar voren laten komen in ons panelgesprek. Het panel bestaat uit Bouwina de Haan, Rick en Tineke Voorthuis, Simone Hagg, José Kraaijeveld en Regina de Keizer (lees hier meer over het panel). Allemaal hebben ze hun eigen verhaal en deze mochten ze al met elkaar delen in de voorbereiding. We mochten getuige zijn van mooie gesprekken en begrip voor elkaar.
En dat gunnen we jou, gunnen we jullie ook! 

Welke onderwerpen komen onder andere aan bod in het panel: 

– Hoe is het om (als single en als stel) te leven met een onvervulde kinderwens? 
– Wanneer je een relatie hebt, wat is de invloed en wat zijn verschillen tussen mannen en vrouwen?  
– Hoe is het om na lang wachten kinderen te krijgen? 
– Hoe ga je om met verlieservaringen? 
– Gods Woord staat boven onze ervaring 
– Vruchtbaarheid is meer dan kinderen krijgen 
– Hoe kan je dankbaar leven met wat er wel is? 
– Hoe kun je als omgeving en kerk er zijn voor mensen die leven met een onvervulde kinderwens? 

We gaan nu vooral in op ons doel van verbinding, maar tijdens de dag komen de andere doelen zeker ook naar voren: geloof en hoop. We mogen samen God prijzen. We mogen vanuit onze relatie met God met elkaar delen, elkaar bemoedigen en voor elkaar bidden.
God die zegt: ‘Mijn naam is ‘Ik zal er zijn’.  
Hij is bij je wat jouw verhaal ook is.  
Hij leidt jouw leven, ook als het anders gaat dan je had gewild.  
Hij is bij ons in onze kwetsbaarheid.  
Hij doorbreekt grenzen die we zelf hebben gemaakt.  
Hij geeft een toekomst vol van hoop, dat heeft Hij aan ons beloofd.  

We hopen dat je samen met God eventuele grenzen durft te doorbreken, achter je deur vandaan komt, de deur van de ander binnen durft te gaan en dat we je op 14 maart in Wezep mogen ontmoeten.  

Je bent van harte welkom! 

Je kunt je hier aanmelden.